[Entomology • 2026] Scymnus tshunsii • The First termitophilous Ladybird Beetle (Coleoptera: Coccinellidae) from Microcerotermes Nests in Thailand

 

  Scymnus (Pullus) tshunsii Seki, Liang & Maruyama, 

in Seki, Liang , Hasin, Chiu et Maruyama, 2026.

DOI: doi.org/10.14411/eje.2026.017  

Termite nests host diverse symbiotic arthropods (termitophiles), many of which exhibit specialized morphological and behavioral adaptations to life within termite colonies. While numerous beetle families include well-known termitophiles, an association with termites has not yet been recorded in the family Coccinellidae (ladybird beetles). Here, we report the discovery of Scymnus (Pullus) tshunsii Seki, Liang & Maruyama, sp. n., based on adults and larvae collected from nests of Microcerotermes crassus Snyder, 1934, in Chiang Mai and Nakhon Ratchasima, Thailand, with additional adults captured at light traps. Although the adult morphology is typical for free-living Scymnini, the larva exhibits a highly unusual, soft-bodied, glabrous body form closely resembling termite workers - an apparent case of convergent evolution also seen in termitophilous rove beetles, scarabs, and phorid flies. The stark contrast between adult and larval morphology suggests stage-specific adaptations, with larvae more intimately integrated into the termite nest environment. Collecting adults at light traps indicates nocturnal dispersal, likely to locate new host colonies. This discovery represents the first confirmed termitophilous ladybird beetle and indicates that termite nests may support previously unrecognized ecological associations within Coccinellidae.

 

Keywords: New species, predators, Scymnini, taxonomy, termite

  Scymnus (Pullus) tshunsii sp. n.
1 – dorsal view; 2 – ventral view; 3 – lateral view;
4 – alive, lateral view; 5 – alive, ventral view.

Habitat of Scymnus (Pullus) tshunsii sp. n.
 32–34 – Scymnus (Pullus) tshunsii sp. n. (32 – adult; 33–34 – larvae); 35 – soldier of Microcerotermes crassus Snyder, 1934;
36 – forest environment; 37 – mound of Microcerotermes crassus Snyder, 1934.

 

Scymnus (Pullus) tshunsii Seki, Liang & Maruyama sp. n. 

 

Diagnosis. Scymnus (Pullus) tshunsii sp. n. is similar in external coloration to many species of Scymnini (e.g., Sasaji, 1971; Chen et al., 2015a, b; Wang & Chen, 2022), but can be readily distinguished by the structure of the genitalia. This species is placed in the subgenus Pullus Mulsant, 1846 based on the combination of the following characters: antennae composed of 11 antennomeres, prosternal process with well-developed lateral carinae, abdominal postcoxal lines recurved and complete, and female genitalia with a distinct infundibulum (Chen et al., 2015a). Chen et al. (l.c.) divided the subgenus Scymnus (Pullus) from mainland China and Taiwan into S. hingstoni, S. subvillosus, S. impexus, S. perdere, and S. sodalis groups. The new species lacks a prominent dorsal keel on the penis guide of ...

Etymology. The species is named after Tshun-Sî, the son of Wei-Ren Liang, the second author. His name, meaning “sowing in spring,” reflects the hope for the flourishing of future studies on termitophily in Thailand following this groundbreaking discovery. 

Distribution. Thailand (Chiang Mai, Nakhon Ratchasima)  

Ryōta SEKI, Wei-Ren LIANG, Sasitorn HASIN, Chun-I CHIU and Munetoshi MARUYAMA. 2026. The First termitophilous Ladybird Beetle: Scymnus (Pullus) tshunsii sp. n. (Coleoptera: Coccinellidae) from Microcerotermes nests in Thailand. Eur. J. Entomol. 123: 165-174. DOI: doi.org/10.14411/eje.2026.017  [May 14, 2026]

[Herpetology • 2026] Calotes thailandensis & C. maehongsonensis • Systematics of the Calotes irawadi complex (Squamata: Agamidae) with Two newly described Species from Thailand

Calotes thailandensis 

Prakobkarn, Zug, Tandavanitj & Ngamprasertwong, 2026

 

กิ้งก่ารั้ว, กิ้งก่าหัวแดง  DOI: doi.org/10.3897/zookeys.1281.175455 

Abstract

Two new species of Calotes lizards, Calotes thailandensis sp. nov. and C. maehongsonensis sp. nov., are diagnosed and described from Thailand. These new species are most closely related to C. irawadi and C. wangi, which are members of the C. irawadi complex, supported by phylogenetic analysis of mitochondrial DNA data (ND2 and COI genes) coupled with morphometric and osteological data. Calotes thailandensis sp. nov. and C. maehongsonensis sp. nov. are distinguished from true C. irawadi by having a wider PelvW, but a smaller head size in adult males. In particular, adult males of C. thailandensis sp. nov. obviously differ from both C. irawadi and C. wangi by having a longer supratympanic spine, whereas C. maehongsonensis sp. nov. has a distinctly longer hindlimb than that of C. irawadi and C. wangi. As a result, two new species increase the list of known Calotes species in Thailand to four species; C. thailandensis sp. nov., C. maehongsonensis sp. nov., C. emma and C. goetzi.

Key words: Morphometric analysis, osteology, phylogenetic analysis, Southeast Asia, taxonomy

An uncollected male (A, B) on breeding season (March, 2025) and female (D) (CUMZ-R-2767) of Calotes thailandensis sp. nov. in rubber plantation (C) at Khlong Hoi Kong District, Songkhla Province, Thailand.

 Calotes thailandensis sp. nov. 

C. maehongsonensis sp. nov.

 Arpapan Prakobkarn, George R. Zug, Nontivich Tandavanitj and Thongchai Ngamprasertwong. 2026. Systematics of the Calotes irawadi complex (Squamata, Agamidae) with Two newly described Species from Thailand. ZooKeys. 1281: 69-104. DOI: doi.org/10.3897/zookeys.1281.175455 [03-06-2026]

[Botany • 2026] Pseuduvaria sirindhorniana (Annonaceae) • Phylogenetic and Morphological Evidence supports the Recognition of A New Species from southern Thailand

Pseuduvaria sirindhorniana Yoosukkee, Damth. & Chaowasku, 

in Yoosukkee, Damthongdee, Aongyong, Baka, Sama-ae et Chaowasku, 2026. 

รุจิสิริน  ||  DOI: doi.org/10.3767/blumea.2026.70.03.02  

 facebook.com/TanawatChaowasku

Abstract

Based on the molecular phylogenetic analyses of six plastid DNA regions (matK and rbcL exons; trnL intron; atpB-rbcL, psbA-trnH and trnL-trnF intergenic spacers) and including 57 samples of Pseuduvaria, as well as thorough morphological studies, Pseuduvaria sirindhorniana (Annonaceae, Miliuseae) is described and illustrated here as a new species from Narathiwat, southern Thailand. The new species belongs to a major clade that also includes P. fragrans, P. gardneri, P. glossopetala, P. kwangtungensis, P. multiovulata and P. phuyensis. Pseuduvaria sirindhorniana is morphologically most similar to P. glossopetala, but differs by having basally connate (vs. free) sepals, larger petals, elliptic-ovate (vs. obovate) outer petals, inner petals that are only connivent at the apex (vs. connivent from the base to ± the midpoint and at the apex), with openings formed from the base (vs. openings formed from ± the midpoint). Pseuduvaria kwangtungensis turns out to be a putative sister of the new species, but the two are morphologically dissimilar in several traits, such as leaf base, inner petal appearance and glands on the inner side of the inner petals.

Keywords: Magnoliids; Malmeoideae; Miliuseae; Pseuduvaria; Systematics; Taxonomy; Thailand

Pseuduvaria sirindhorniana Yoosukkee, Damth. & Chaowasku.
 a. Inflorescences with flowers, from living material of Aongyong & Baka 55.
b. Infructescence with monocarps, from living material of Aongyong & Baka 56.

— Photographs by A. Baka.

 Holotype of Pseuduvaria sirindhorniana Yoosukkee, Damth. & Chaowasku (Aongyong & Baka 55, CMUB).

Pseuduvaria sirindhorniana Yoosukkee, Damth. & Chaowasku sp. nov. 

 Pseuduvaria sirindhorniana differs from the morphologically most similar species, P. glossopetala, by having basally connate (vs. free) sepals, larger petals, elliptic-ovate (vs. obovate) outer petals, inner petals that are only connivent at the apex (vs. connivent at the apex and from the base to ± the midpoint), with openings formed from the base (vs. openings formed from ± the midpoint). 

Etymology — The specific epithet honours H.R.H. Princess Maha Chakri Sirindhorn of Thailand, who has continuously supported the study of plant taxonomy in Thailand and worldwide, on the auspicious occasion of her 72nd (6th cycle) birthday anniversary (2 April 2027). She has also been instrumental in establishing the Plant Genetic Conservation Project under the Royal Initiative (RSPG), which aims to train personnel and develop plant genetic resources for the conservation of plant diversity, with benefits extending to farmers and related sectors of the country.

Vernacular name — Ruchi Sirin (รุจิสิริน).

  C. Yoosukkee, Anissara Damthongdee, Kithisak Aongyong Chanthamrong, Abdulromea Baka, I. Sama-ae and Tanawat Chaowasku. 2026. Molecular Phylogenetic and Morphological Evidence supports the Recognition of Pseuduvaria sirindhorniana (Annonaceae), A New Species from southern Thailand.   Blumea - Biodiversity, Evolution and Biogeography of Plants. DOI: doi.org/10.3767/blumea.2026.70.03.02 [May 26, 2026]

 facebook.com/TanawatChaowasku/posts/4464220417200895

[Entomology • 2026] Sclerocardius lyali • A New Species of the Genus Sclerocardius Schoenherr, 1847 (Coleoptera: Curculionidae) from Thailand

 

Sclerocardius lyali 

Legalov & Bezborodov, 2026

DOI: doi.org/10.48311/jibs.12.02.407 

biotaxa.org/jibs

 facebook.com/AndreiLegalov

Abstract

A new species, Sclerocardius lyali sp. nov., is described and illustrated from Mae Hong Son Province, Thailand. The new species is close to Sclerocardius indicus Hartmann, 1903, but differs in the body covered with short setiform yellowish and pale scales, the postero-ventral side of the protibia lacking teeth, a pronotum with quite large punctation, and a narrower aedeagus. This is the first record of Sclerocardius Schoenherr, 1847, from Thailand. A key to Asian species of the genus Sclerocardius is also given.

 

 Keywords: Curculionoidea, Molytinae, Sclerocardiini, new species, Mae Hong Son Province

 

Sclerocardius lyali sp. n., holotype, male.
A. Habitus, dorsal view; B. Habitus, ventral view; C. Habitus, frontal view; D. Aedeagus, dorsal view; E. Aedeagus, ventral view; F. Aedeagus, lateral view; G. Abdomen, ventral view.

Class Insecta Linnaeus, 1758

Order Coleoptera Linnaeus, 1758

Family Curculionidae Latreille, 1802

Subfamily Molytinae Schoenherr, 1823

Tribe Sclerocardiini Lacordaire, 1866

Genus Sclerocardius Schoenherr, 1847

Type species. Sclerocardius bohemani Schoenherr, 1847.

Sclerocardius lyali Legalov & Bezborodov, sp. nov.

 

Etymology. Patronymic. In honour of Christopher H.C. Lyal (London, UK), who revised the genus

Sclerocardius.

Diagnosis. This new species is closely related to Sclerocardius indicus Hartmann, 1903, but differs in that it has short setiform yellowish and pale scales on the body, a postero-ventral side of the protibia without teeth, a pronotum with quite large punctation, and a narrower aedeagus. Sclerocardius indicus is characterised by a body covered in long, narrow, orange scales; a pronotum with relatively small punctation; a postero-ventral side of the protibia with three rounded teeth; and the aedeagus is also wider.

Andrei Legalov and Vitaly G Bezborodov. 2026. A New Species of the Genus Sclerocardius Schoenherr, 1847 (Coleoptera, Curculionidae) from Thailand. Journal of Insect Biodiversity and Systematics. 12(2); 407-413. DOI: doi.org/10.48311/jibs.12.02.407 [2026-04-16] 

https://www.biotaxa.org/jibs/article/view/88627

 facebook.com/AndreiLegalov/posts/3470913219750951

[Botany • 2026] Henckelia moniliformis (Gesneriaceae) • A New Species from North-Eastern Thailand

Henckelia moniliformis Sirim., 

in Sirimongkol, Tetsana et Middleton, 2026. 

เศวตนาด้วง หรือ ดาวสร้อยไข่มุก  ||  DOI: doi.org/10.20531/tfb.2026.54.1.06  

 facebook.com/ForestHerbarium

Abstract

The new species Henckelia moniliformis (Gesneriaceae) is described from North-Eastern Thailand. A key to the species of Henckelia in Thailand is provided, along with illustrations, notes on the ecology and the IUCN conservation status of the new species.

Keywords: Henckelia amplexifolia, Henckelia nakianensis, Lamiales, revision,taxonomy

Henckelia moniliformis Sirim.:
A.–C. habitat; D. lower leaves; E. flower, side view; F. flower, front view; G. fruit; H. eglandular hairs.

Photos by Naiyana Tetsana.

Henckelia moniliformis Sirim.:
 A. shows undeveloped leaf; B. shows pair of small leaves; C. flower dissection; D. shows moniliform hairs; E. & F. 100X moniliform hairs; G. fruits; H. seeds.

 A.–H. photos by Sukontip Sirimongkol.

Henckelia moniliformis Sirim. sp. nov.

This new species is allied to Henckelia amplexifolia and H. nakianensis in having a campanulate corolla tube which is less than 1 cm long, but differs in having one caducous bract (two persistent bracts in H. amplexifolia and H. nakianensis), two flowers per inflorescence (vs mostly more than two flowers per inflorescence), calyx persistent (vs calyx caducous), two lobes of upper lip hooded (vs two lobes of upper lip straight), anthers with dense moniliform hairs only on the lower half (vs anthers glabrous), staminodes apparently lacking (vs present) and orthocarpic fruit (vs  plagiocarpic  fruit).  It  also  differs  from  H. amplexifolia in having a caulescent habit (acaulescent in H. amplexifolia) and lacking stolons (present in H. amplexifolia) and differs from H. nakianensis in having more than one leaf (only one leaf in H. nakianensis) and the curved filaments (filaments straight in H. nakianensis)

  

 

Sukontip Sirimongkol, Naiyana Tetsana, David J. Middleton. 2026. A New Species of Henckelia (Gesneriaceae) from North-Eastern Thailand. Thai Forest Bulletin (Botany), 54(1); 58–63. DOI: doi.org/10.20531/tfb.2026.54.1.06 [2026-05-20] 

 facebook.com/ForestHerbarium/posts/1268341508716479

"เศวตนาด้วง" พืชชนิดใหม่ของโลก

พืชชนิดใหม่ของโลก ตีพิมพ์ในวารสาร Thai Forest Bulletin (Botany) vol. 54(1):58-63. 2026 โดย ดร. สุคนธ์ทิพย์ ศิริมงคล และ ดร. นัยนา เทศนา กลุ่มงานพฤกษศาสตร์ป่าไม้ สำนักวิจัยการอนุรักษ์ป่าไม้และพันธุ์พืช กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ร่วมกับ Dr David J. Middleton นักพฤกษศาสตร์จากสวนพฤกษศาสตร์เอดินบะระ สกอตแลนด์ ผู้เชี่ยวชาญพืชวงศ์ชาฤาษี (Gesneriaceae) ของโครงการพรรณพฤกษชาติประเทศไทย (Flora of Thailand) ซึ่งพรรณไม้ชนิดนี้พบโดยทีมสำรวจพรรณไม้ภายใต้โครงการวิจัยความหลากหลายของพันธุ์พืชในระบบนิเวศเขาหินปูน บริเวณอำเภอนาด้วง จังหวัดเลย โดยตัวอย่างพรรณไม้ต้นแบบ (Holotype) N. Tetsana et al. หมายเลข 2974 ถูกเก็บรักษาไว้ที่หอพรรณไม้ กรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่า และพันธุ์พืช (BKF)

เศวตนาด้วง หรือ ดาวสร้อยไข่มุก ชื่อพฤกษศาสตร์ Henckelia monilformis Sirim. จัดอยู่ในวงศ์ชาฤาษี (Gesneriaceae) เป็นพืชล้มลุกปีเดียว ขนาดเล็ก ใบเรียงตรงข้าม โดยใบคู่แรกเจริญเติบโตเต็มที่ใบเดียว ส่วนใบคู่ที่สองมีขนาดขนาดเล็ก ดอกออกเป็นช่อกระจุกจำนวน 2-8 ช่อ แต่ละช่อมี 2 ดอก ออกตามซอกใบ หรือดอกช่อล่างสุดออกติดโคนเส้นกลางใบ ดอกสีขาวรูประฆัง ยาว 4-5 มิลลิเมตร. กลีบดอก 5 กลีบ 2 กลีบด้านบนม้วนงอ 3 กลีบดอกด้านล่าง ปลายแผ่ออก เกสรเพศผู้ที่สมบูรณ์ 2 อัน ด้านล่างอับเรณูมีขนแบบเซลล์เรียงต่อกันคล้ายสร้อยไข่มุก

ปัจจุบันเศวตนาด้วง (เศวต=ขาว) เป็นพืชถิ่นเดียวของประเทศไทย พบขึ้นกระจายเฉพาะพื้นที่เขาหินปูนบริเวณของจังหวัดเลย บริเวณวัดถ้ำผาดำสันติธรรม อ.นาด้วง จ. เลย ซึ่งมีจำนวนประชากรค่อนข้างน้อย พบประมาณ 100-150 ต้น ในพื้นที่ประมาณ 2-3 ตารางเมตร บริเวณที่พบอยู่ในเขต ป่าสงวนแห่งชาติป่าโคกผาดำ 

สถานภาพการอนุรักษ์จัดเป็นพืชใกล้สูญพันธุ์ (Endangered - EN) ตามเกณฑ์ของ IUCN พบเฉพาะจากแหล่งที่เก็บตัวอย่างพรรณไม้ต้นแบบเท่านั้น ซึ่งไม่ได้เป็นพื้นที่อนุรักษ์คุ้มครอง ในฤดูแล้ง พืชอาจถูกรบกวนโดยนักท่องเที่ยว ยังไม่พบแหล่งกระจายพันธุ์ของพืชชนิดนี้เพิ่มเติม การสำรวจพืชชนิดนี้ในแหล่งหินปูนอื่น ๆ ในภูมิภาคนี้อย่างเข้มข้นคาดว่าจะนำไปสู่การค้นพบประชากรเพิ่มเติม ซึ่งมีความเป็นไปได้ว่าถิ่นที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมของพืชชนิดนี้มีจำกัด

การอนุรักษ์ถิ่นที่อยู่เขาหินปูนหย่อมเล็ก ๆ โดยการประกาศเป็นพื้นที่อนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพนอกเขตพื้นที่คุ้มครอง หรือ Other Effective Area-based Conservation Measures: OECMs เป็นแนวทางหนึ่งที่ช่วยอนุรักษ์ถิ่นที่อยู่อาศัย รวมถึงการเก็บรักษาเมล็ดในธนาคารเมล็ด (Seed Bank) ก็เป็นตัวช่วยที่สำคัญ

[Paleontology • 2026] Nagatitan chaiyaphumensis • The First Sauropod Dinosaur (Titanosauriformes: Euhelopodidae) from the Lower Cretaceous Khok Kruat Formation of Thailand enriches the Diversity of somphospondylan titanosauriforms in Southeast Asia

Nagatitan chaiyaphumensis 

Sethapanichsakul, Khansubha, Manitkoon, Hanta, Mannion & Upchurch, 2026

นาคาไททัน ชัยภูมิเอนซิส  ||  DOI: doi.org/10.1038/s41598-026-47482-x 

Artwork by facebook.com/DinoThaiThai

 facebook.com: Perth Thitiwoot

Abstract

Sauropod dinosaur remains comprise the majority of the Mesozoic vertebrate fossil record in Thailand. However, they are rare and fragmentary in the Aptian–Albian (Lower Cretaceous) Khok Kruat Formation, the stratigraphically youngest fossil-bearing Mesozoic Thai stratigraphic unit. Based on a partial postcranial skeleton, we present the first diagnostic sauropod specimen from this formation, which represents a new somphospondylan titanosauriform, Nagatitan chaiyaphumensis n. gen. n. sp. Nagatitan is diagnosed by two autapomorphies and a unique character combination, including the presence of two distinct hyposphene-hypantrum morphologies within the middle–posterior dorsal vertebrae. Phylogenetic analyses under maximum parsimony, using a data matrix containing 153 taxa and 570 characters, produce well-resolved topologies that place Nagatitan within the somphospondylan clade Euhelopodidae. Nagatitan does not form an endemic subclade with the approximately contemporaneous Southeast Asian euhelopodids Phuwiangosaurus and Tangvayosaurus, with a suite of anatomical features distinguishing these taxa. We estimate a body mass of 25–28 tonnes for Nagatitan, and suggest it was part of a broader middle Cretaceous body size increase in Asian titanosauriforms, facilitated by rising temperatures and expanded suitable habitat. The discovery of Nagatitan expands the known diversity of Southeast Asian sauropods and improves our understanding of titanosauriform biogeography within the region.

Schematic representation of the skeleton of Nagatitan chaiyaphumensis gen. et. sp. nov. Preserved bones are highlighted. Scale bar equals 1 m.

Systematic palaeontology

Dinosauria Owen, 1842

Saurischia Seeley, 1887

Sauropoda Marsh, 1878

Titanosauriformes Salgado, Coria & Calvo, 1997

Somphospondyli Wilson & Sereno, 1998

Euhelopodidae Romer, 1956 (sensu D’Emic, 2012)

Nagatitan chaiyaphumensis gen. et sp. nov.

นาคาไททัน ชัยภูมิเอนซิส

Holotype: SM2025-1-546 to SM2025-1-556—four dorsal vertebrae, five dorsal ribs, four sacral vertebrae, five sacral ribs, right humerus, right ilium, left and right pubis, mostly complete right femur.

Diagnosis: Nagatitan can be diagnosed by a unique combination of characters (autapomorphies denoted with an asterisk): (1) paired postzygapophyseal centrodiapophyseal fossa present on posterior dorsal neural arches; (2*) hyposphene of middle dorsal vertebrae exhibits a triangular morphology, becoming a vertical ridge in posterior dorsal vertebrae; (3) parapophysis positioned dorsal to the prezygapophysis on posterior dorsal neural arches; (4) spinopostzygapophyseal laminae of middle and posterior dorsal neural spines divided into lateral and medial branches throughout their length; (5) bifurcated middle dorsal neural spines; (6*) triangular anterior aliform processes present on posterior dorsal neural spines; (7) prominent bulge on posterolateral margin of humerus, approximately level with the deltopectoral crest, that interrupts the lateral humeral margin in anterior view; (8) rounded proximolateral corner of humerus; (9) humeral shaft exhibits a high eccentricity value (> 2.5); (10) distal end of the pubis transversely expanded along the lateral surface relative to the shaft; and (11) proximal third of femur with anteroposteriorly narrowed lateral margin forming a flange-like trochanteric shelf and a medially bounding vertical ridge along the posterior surface.

Locality and Horizon: Ban Pha Nang Sua, Nong Bua Rawe District, Chaiyaphum Province, Thailand; Khok Kruat Formation, Aptian–Albian, upper Lower Cretaceous. 

Etymology: The generic name is derived from Naga, referring to the mythological serpent-like creature found in various Asian cultures, especially in northeastern Thailand, often associated with water and Buddhism, and titan, a giant in Greek mythology. The specific epithet is derived from the province of Chaiyaphum, Thailand.

3D skeletal reconstruction by Matus Charoenjit

Stylized life reconstruction of Nagatitan chaiyaphumensis gen. et. sp. nov. within the arid floodplains of late Early Cretaceous Aptian–Albian Thailand  

Artistic reconstruction by Patchanop Boonsai (Draconos Takeji) 

Non-sauropod faunal remains discovered in the Ban Pha Nang Sua locality:
(a) Allosauroid tooth (SDM2025-1-562) in labial view, (b) spinosaurid tooth (SDM2025-1-561) in labial view, (c) crocodyliform tooth (specimen lost during the excavation) in lingual view, (d) Heteroptychodus steinmanni tooth (SDM2025-1-563) in apical view, and (e) mold of cf. Yunnanoconcha sp. (SDM2025-1-560) in external view. (f) Stylized illustration displaying the vertebrate fauna assemblage known from the Khok Kruat Formation modified from Manitkoon et al. 2023. Shaded black silhouette indicate tentative taxa. Nagatitan chaiyaphumensis gen. et sp. nov. shaded in blue. Scale bars equal 10 mm.

  

 

Thitiwoot Sethapanichsakul, Sasa-On Khansubha, Sita Manitkoon, Rattanaphorn Hanta, Philip D. Mannion and Paul Upchurch. 2026. The First Sauropod Dinosaur from the Lower Cretaceous Khok Kruat Formation of Thailand enriches the Diversity of somphospondylan titanosauriforms in Southeast Asia. Scientific Reports. 16; 12467. DOI: doi.org/10.1038/s41598-026-47482-x [14 May 2026]

 facebook.com/perth.thitiwoot/posts/3901053680026079

[Botany • 2025] Polyalthia acuminatissima & P. chiangmaica, P. miliusifolia ... (Annonaceae: Miliuseae) • Uncovering Five New Species of Polyalthia from Thailand: Molecular and Morphological Congruence

 

พงศ์พะงา Polyalthia acuminatissima Wiya, Damth. & Chaowasku; 
มธุรสา P. esanensis Wiya, Damth. & Chaowasku; 
บุษบาดง P. chiangmaica Wiya, Damth. & Chaowasku; 
ไพรผกา P. maxwelliana Wiya, Chanthamrong & Chaowasku;
พนาศัย P. miliusifolia Wiya, Chanthamrong & Chaowasku

in Wiya, Damthongdee, Chanthamrong, Ue-aree et Chaowasku, 2025. 

DOI: doi.org/10.5852/ejt.2025.1022.3093 

 facebook.com/ThaiBGO

Abstract 

Based on molecular phylogenetic analyses using seven plastid DNA markers (matK, rbcL, ndhF and ycf1 exons; trnL intron; psbA-trnH and trnL-trnF intergenic spacers) and detailed morphological investigations, five new species of Polyalthia Blume (Annonaceae Juss.) from Thailand are recognized, described and illustrated. These species are: Polyalthia acuminatissima Wiya, Damth. & Chaowasku sp. nov. (from Nakhon Phanom Province, northeastern region), P. esanensis Wiya, Damth. & Chaowasku sp. nov. (from eastern and northeastern regions), P. chiangmaica Wiya, Damth. & Chaowasku sp. nov. (from Chiang Mai Province, northern region), P. maxwelliana Wiya, Chanthamrong & Chaowasku sp. nov. and P. miliusifolia Wiya, Chanthamrong & Chaowasku sp. nov. (both from Kanchanaburi Province, southwestern region). All five species belong to one of the three major clades within the genus. Three of them (P. acuminatissima, P. esanensis and P. chiangmaica) were previously misidentified as P. evecta (Pierre) Finet & Gagnep., which is polyphyletic. Comparisons with their phylogenetically related or morphologically similar species are provided and a key to the species of this major clade occurring in Thailand is included. The conservation status of all five new species is provisionally assessed as Data Deficient. 

Keywords: Magnoliids, Malmeoideae, molecular phylogeny, systematics, taxonomy

 

Chattida Wiya, Anissara Damthongdee, Kithisak Chanthamrong, Phasit Ue-aree and Tanawat Chaowasku. 2025. Uncovering Five New Species of Polyalthia (Annonaceae, Miliuseae) from Thailand: Molecular and Morphological Congruence.  European Journal of Taxonomy. 1022(1), 243-276. DOI: doi.org/10.5852/ejt.2025.1022.3093 [2025-10-14]

 facebook.com/ThaiBGO/posts/1449924910496891

พืชชนิดใหม่ของโลกวงศ์กระดังงา 5 ชนิด จากประเทศไทย 

นักอนุกรมวิธานพืช องค์การสวนพฤกษศาสตร์ ร่วมค้นพบ

ดร.ฉัตรธิดา วิยา นักอนุกรมวิธานพืช องค์การสวนพฤกษศาสตร์ ร่วมกับทีมวิจัย นำโดย รองศาสตราจารย์ ดร.ธนวัฒน์ เชาวสกู ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่  ดร.อานิสรา ดำทองดี นักวิจัยหลังปริญญาเอก นายกิติศักดิ์ ฌานธำรง นักวิจัยอิสระ และนายพสิษฐ์ เอื้ออารีย์ ผู้ช่วยนักวิจัย กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ร่วมกันค้นพบพืชชนิดใหม่ของโลกในวงศ์กระดังงา (Annonaceae) สกุลกล้วยเต่า (𝙋𝙤𝙡𝙮𝙖𝙡𝙩𝙝𝙞𝙖 Blume) จำนวน 5 ชนิด คือ

มธุรสา (𝙋𝙤𝙡𝙮𝙖𝙡𝙩𝙝𝙞𝙖 𝙚𝙨𝙖𝙣𝙚𝙣𝙨𝙞𝙨 Wiya, Damth. & Chaowasku) เป็นไม้ต้นขนาดเล็ก สูงประมาณ 1.5 เมตร พบที่จังหวัดอำนาจเจริญและอุดรธานี คำระบุชนิดแสดงถึงแหล่งที่พบ คือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หรืออีสาน 

พนาศัย (𝙋𝙤𝙡𝙮𝙖𝙡𝙩𝙝𝙞𝙖 𝙢𝙞𝙡𝙞𝙪𝙨𝙞𝙛𝙤𝙡𝙞𝙖 Wiya, Chanthamrong & Chaowasku) เป็นไม้ต้นขนาดเล็ก สูงประมาณ 60 เซนติเมตร พบที่จังหวัดกาญจนบุรี คำระบุชนิดแสดงถึงลักษณะใบที่คล้ายกับใบของพืชในสกุลระฆังสยาม (Miliusa Lesch. ex A.DC.) บางชนิด

ไพรผกา (𝙋𝙤𝙡𝙮𝙖𝙡𝙩𝙝𝙞𝙖 𝙢𝙖𝙭𝙬𝙚𝙡𝙡𝙞𝙖𝙣𝙖 Wiya, Chanthamrong & Chaowasku) เป็นไม้ต้นขนาดเล็ก สูง 1.5–4 เมตร พบที่จังหวัดกาญจนบุรี คำระบุชนิดตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ Mr. James Franklin Maxwell (2488–2558) นักสำรวจและเก็บตัวอย่างพรรณไม้ไทยผู้มีผลงานโดดเด่น และเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งหอพรรณไม้ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (CMUB) พร้อมทั้งเป็นภัณฑารักษ์คนแรก

บุษบาดง (𝙋𝙤𝙡𝙮𝙖𝙡𝙩𝙝𝙞𝙖 𝙘𝙝𝙞𝙖𝙣𝙜𝙢𝙖𝙞𝙘𝙖 Wiya, Damth. & Chaowasku) เป็นไม้พุ่ม สูงประมาณ 6 เมตร พบที่จังหวัดเชียงใหม่ คำระบุชนิดแสดงถึงแหล่งที่พบ คือจังหวัดเชียงใหม่

พงศ์พะงา (𝙋𝙤𝙡𝙮𝙖𝙡𝙩𝙝𝙞𝙖 𝙖𝙘𝙪𝙢𝙞𝙣𝙖𝙩𝙞𝙨𝙨𝙞𝙢𝙖 Wiya, Damth. & Chaowasku) เป็นไม้ต้นขนาดเล็ก สูง 1–2 เมตร พบที่จังหวัดนครพนม คำระบุชนิดแสดงถึงลักษณะปลายใบที่มักจะเรียวแหลมและยืดยาวอย่างเด่นชัด

พืชชนิดใหม่ทั้ง 5 ชนิดนี้ มีลักษณะดอกที่คล้ายคลึงกัน จึงจำเป็นต้องใช้ข้อมูลลำดับเบสดีเอ็นเอเพื่อช่วยในการกำหนดขอบเขตชนิดและสถานะทางอนุกรมวิธาน อนึ่ง พบว่าต้นมธุรสา บุษบาดง และพงศ์พะงา เคยถูกระบุชนิดเป็น 𝙋𝙤𝙡𝙮𝙖𝙡𝙩𝙝𝙞𝙖 𝙚𝙫𝙚𝙘𝙩𝙖 (Pierre) Finet & Gagnep. แต่ข้อมูลสัณฐานวิทยาและวิวัฒนาการชาติพันธุ์เชิงโมเลกุลสามารถแยกพืชทั้ง 3 ชนิด และ 𝙋. 𝙚𝙫𝙚𝙘𝙩𝙖 ออกจากกันได้ ผลงานวิจัยนี้ได้ถูกตีพิมพ์ในวารสาร European Journal of Taxonomy เล่มที่ (Volume) 1022 หน้าที่ 243–276 (DOI: doi.org/10.5852/ejt.2025.1022.3093)

อย่างไรก็ตาม ข้อมูลด้านการกระจายพันธุ์และขนาดประชากรของพืชชนิดใหม่ทั้ง 5 ชนิดยังไม่เพียงพอต่อการประเมินสถานภาพการอนุรักษ์ ปัจจุบันองค์การสวนพฤกษศาสตร์ได้ดำเนินโครงการสำรวจภาคสนามเพื่อรวบรวมข้อมูลการกระจายพันธุ์และขนาดประชากรของพืชในสกุลกล้วยเต่าเพิ่มเติมเพื่อใช้ประเมินสถานภาพการอนุรักษ์เบื้องต้นและจัดลำดับความเร่งด่วนของพืชที่มีความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ อันจะนำไปสู่การกำหนดแนวทางการอนุรักษ์ที่เหมาะสมต่อไป โดยโครงการดังกล่าวได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากกองทุนส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (กองทุน ววน.)

ในด้านการใช้ประโยชน์ พบว่า “มธุรสา” มีดอกที่มีกลิ่นหอมหวาน จึงมีศักยภาพในการพัฒนาเป็นไม้ดอกหอม นอกจากนี้ พืชทั้ง 5 ชนิด ยังมีแนวโน้มในการพัฒนาเป็นพืชสมุนไพร เนื่องจากมีรายงานการพบสารทุติยภูมิหลายกลุ่มที่แสดงฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาในพืชสกุลนี้ ปัจจุบันนักอนุกรมวิธานพืชขององค์การสวนพฤกษศาสตร์ได้หารือร่วมกับอาจารย์และนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้แก่ ภาควิชาเคมี และศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม คณะวิทยาศาสตร์ โดยมุ่งพัฒนาวิธีการสกัดสารจากพืชชนิดใหม่ให้มีประสิทธิภาพทั้งเชิงคุณภาพและปริมาณของสารสกัด พร้อมทั้งทดสอบคุณสมบัติทางกายภาพและชีวภาพ เพื่อยืนยันคุณสมบัติของสารที่ได้จากพืช อันจะนำไปสู่การสนับสนุนการใช้ประโยชน์จากพืชควบคู่กับการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพอย่างยั่งยืน

เขียนและเรียบเรียง: ฉัตรธิดา วิยา และคณะผู้วิจัย

[Mollusca • 2026] Landouria tumpeesuwanorum & L. flagellolonga • Molecular Phylogeny of recognised Thai Landouria Species (Gastropoda: Camaenidae), with Descriptions of Two New Species

 

Landouria tumpeesuwanorum & L. flagellolonga  

 Nahok & K. Tanmuangpak, 

in Nahok, Chanlabut et Tanmuangpak, 2026. 

DOI: doi.org/10.3897/zookeys.1278.172545

Abstract

The molecular phylogeny and morphological–anatomical characteristics of the terrestrial snail genus Landouria Godwin-Austen, 1918 from Thailand are investigated, and we describe two new species. Phylogenetic analysis of 11 recognised Thai Landouria species reveal that these species are phylogenetically well separated from each other by mtDNA phylogeny and COI sequence divergences of 0.048–0.192. Landouria tumpeesuwanorum sp. nov. is described from a limestone hill in Nong Bua Lamphu Province, northeastern Thailand; it is characterised by its angulated whorls, a strongly keeled shell, and small flagellum with curved ends. The second new species, Landouria flagellolonga sp. nov. is described from a limestone hill in Sa Kaeo Province, eastern Thailand. It has a conical-lenticular, sharply keeled shell, and a very long, slender flagellum.

Key words: 16S rRNA, Camaenidae, COI, genitalia, integrative systematics, phylogeny, taxonomy, terrestrial snail, Thailand

Systematics

Family Camaenidae Pilsbry, 1895

Subfamily Bradybaeninae Pilsbry, 1934

Tribe Aegistini Kuroda & Habe, 1949

Genus Landouria Godwin-Austen, 1918

 

Living adults of two Landouria new species.
A. Landouria tumpeesuwanorum sp. nov. (paratype: NHLRU027); B. L. flagellolonga sp. nov. (paratype: ZCPRU-0050).

Landouria flagellolonga Nahok & K. Tanmuangpak, sp. nov.

Etymology. Specific epithet derived from Latin word longus, meaning “long” and referring to the elongated flagellum of this species.

Diagnosis. Shell small, light brown-corneous, sharply keeled. Flagellum very long, epiphallus long and slender; penis long, cylindrical, dilated at its middle part; vagina and free oviduct short. Radula with lanceolate central and lateral teeth.

Landouria tumpeesuwanorum Nahok & K. Tanmuangpak, sp. nov.

Diagnosis. Shell large, brownish-corneous, angulated whorls, strongly keeled. Flagellum small with blunt ends; epiphallus cylindrical and abruptly tapering at its distal part; penis swollen at its basal; vagina large and bulged. Radula with triangular central and lateral teeth.

Etymology. In honour of Assoc. Prof. Chanidaporn Tumpeesuwan and Sakboworn Tumpeesuwan, Thai malacologists and our beloved advisor and co-advisor, respectively, who initiated the taxonomic study of Landouria in Thailand and whose inspiration has led to our study of molluscs.

 Benchawan Nahok, Utain Chanlabut and Kitti Tanmuangpak. 2026. Molecular Phylogeny of recognised Thai Landouria Species (Gastropoda, Camaenidae), with Descriptions of Two New Species. ZooKeys. 1278: 181-200. DOI: doi.org/10.3897/zookeys.1278.172545 [28 Apr 2026]

[Invertebrate • 2025] Alloscopus sago & A. jantapasoae • Two New Species of the Genus Alloscopus Börner, 1906 (Collembola: Orchesellidae: Heteromurinae) from southern Thailand

Alloscopus sago Jantarit & Manee, sp. nov.  
   A. jantapasoae Jantarit, Nilsai & Manee, sp. nov.

in Jantarit, Manee, Nilsai, Mitpuangchon et Pimsai, 2025.

DOI: doi.org/10.3897/zookeys.1245.148100 

Abstract 

Two new species of Alloscopus Börner (Orchesellidae: Heteromurinae) are discovered and described from southern Thailand. The first species, Alloscopus sago Jantarit & Manee, sp. nov. was found in a sago palm forest (Metroxylon sagu Rottb.), a true sago palm species native to Southeast Asia and typically located in lowland freshwater swamps in Phatthalung Province. The second species, A. jantapasoae Jantarit, Nilsai & Manee, sp. nov. was sampled from a dark zone within a cave environment in Trang Province. Both species are characterized by the absence of eyes and mucronal spines, the presence of a PAO, two rows of smooth chaetae on the manubrium, and dental spines. However, they differ in several morphological features, including the number of macrochaetae on the ‘A’ series of the head, Th. II and Abd. IV; labial basis chaetotaxy; the presence of smooth chaetae on tibiotarsi; the number of chaetae on both the anterior and posterior ventral tube; and the number of the inter-teeth on the claw. The discovery of these two new species increases the total number of Alloscopus species recorded in Thailand to six species with a total of 17 recognized species globally. An updated key to the world species of Alloscopus is also provided.   

Key words: Cave, chaetotaxy, Entomobryoidea, sago palm, taxonomy

Alloscopus sago Jantarit & Manee, sp. nov.   

 A. jantapasoae Jantarit, Nilsai & Manee, sp. nov.

 Sopark Jantarit, Nongnapat Manee, Areeruk Nilsai, Natrada Mitpuangchon and Awatsaya Pimsai. 2025. Two New Species of the Genus Alloscopus Börner, 1906 (Collembola, Orchesellidae, Heteromurinae) from southern Thailand. ZooKeys. 1245: 357-381. DOI: doi.org/10.3897/zookeys.1245.148100 

 

 

[Botany • 2026] Asplenium paucipinnatum (Aspleniaceae) • A New fern Species from southern Thailand, based on morphological and molecular data

Asplenium paucipinnatum  K.W.Xu, Li Bing Zhang & Pollawatn, 

in Xu, Pollawatn, L. Zhang, Zhou et L.-B. Zhang, 2026.   

DOI: doi.org/10.3897/phytokeys.272.173645

Abstract

Asplenium paucipinnatum, a new fern species from Nakhon Si Thammarat, Thailand, is described. Morphologically, it closely resembles A. micantifrons in having short-creeping and radial rhizome steles, 1-pinnate laminae, deeply incised pinnae on the basiscopic margin, and sori arranged in two rows close to the costae. However, A. paucipinnatum is readily distinguished by having fewer lateral pinnae (< 14 pairs), obliquely rhombic pinnae with acute apices and obtuse marginal teeth, contrasting the more numerous pinnae (> 15 pairs), lanceolate pinnae with acuminate apices, and acute teeth in A. micantifrons. Phylogenetic analyses based on multiple plastid DNA regions (atpB, rbcL, rps4, rps4-trnS, trnL, and trnL-F) support A. paucipinnatum as a distinct lineage, forming a sister relationship with a clade containing A. lepturus and A. contiguum. The combination of morphological and molecular evidence supports the recognition of this new taxon. Ecological notes, geographic distribution, and a comparison with related species are also provided.

Key words: Asplenium aethiopicum clade, fern phylogeny, Southeast Asian fern flora, taxonomy

Asplenium paucipinnatum. A. Habit; B. Abaxial view of lamina; C. Abaxial view of pinnae showing the venation on the pinnae; D. Showing the lamina apices deeply pinnatifid and becoming gradually decrescent upwards; E. Adaxial view of Pinnae at middle portion of the laminae; F. Short-creeping rhizome; G. Rhizome scales.

(Voucher specimen: Li Bing Zhang, Liang Zhang, R. Pollawatn & X. M. Zhou 10976).

Asplenium paucipinnatum K.W.Xu, Li Bing Zhang & Pollawatn, sp. nov.

 

Description. Asplenium paucipinnatum resembles A. micantifrons (Tuyama) Tuyama ex H.Ohba by its short creeping and radial rhizomes, 1-pinnate laminae, pinnae deeply incised at basiscopic side of margin, and sori borne in 2 rows closely set along to the costa, but the former has lateral pinnae fewer than 14 pairs, pinnae oblique rhombic, pinna apex acute, and marginal teeth obtuse. In contrast, A. micantifrons has lateral pinnae more than 15 pairs, pinnae lanceolate, pinna apex acuminate, and marginal teeth acute.

Ke-Wang Xu, Rossarin Pollawatn, Liang Zhang, Xin-Mao Zhou and Li-Bing Zhang. 2026. Asplenium paucipinnatum (Aspleniaceae), A New fern Species from southern Thailand, based on morphological and molecular data. PhytoKeys. 272: 159-167. DOI: doi.org/10.3897/phytokeys.272.173645 [02 Apr 2026]